Και αν φτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε...

Ο δρόμος της επιστροφής κάποιες φορές είναι μακρύς, δύσκολος ή με εμπόδια. Και ίσως όσο πιο απαιτητικό γίνει το ταξίδι, τόσο πιο ιδανικός φαντάζει στο μυαλό μας ο προορισμός. Πώς νιώθει κανείς όταν φτάνει επιτέλους μετά από «δέκα χρόνια» στην «Ιθάκη» του;

Η ανάγκη για ξεκαθάρισμα

Σπίτια ασφυκτικά γεμάτα. Πράγματα αχρησιμοποίητα από καιρό που γεμίζουν τα ράφια και την καθημερινότητά μας. Και άλλα πράγματα που συχνά αναζητούμε, ποτέ δεν βρίσκουμε και πρακτικά είναι σαν να μην τα έχουμε. Όλοι μας -σε κάποιον βαθμό- δυσκολευόμαστε

Η δικαιοσύνη των Τεμπών.

28 Φεβρουαρίου 2025. Πότε ξανά στην ελληνική κοινωνία δεν ήταν τόσο σαφές πως δικαιοσύνη δεν υπάρχει. Πως είναι ελεγχόμενη. Πως δεν ενδιαφέρεται καν να το κρύψει. Και πότε ξανά τόσοι πολλοί πολίτες της χώρας, τόσο διαφορετικοί, δεν συμφωνήσαμε πως πράγματι αυτό είναι πρόβλημα. Και ηθική υποχρέωση, με κάποιον τρόπο, να δηλώσουμε πως βλέπουμε το ότι υπάρχει. 

Ό,τι αξίζει ΔΕΝ πονάει και ΔΕΝ είναι δύσκολο..

Μεγαλώσαμε σιγοτραγουδώντας πως οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, πως κάνουν πίσω στα πιο μεγάλα θέλω, πως δεν χρειάζεται καν να μιλάμε γι' αυτές. Και καταλήγαμε να αποδεχτούμε, ως πικρή συνειδητοποίηση του αυτονόητου, πως: Ό,τι αξίζει, πονάει και είναι δύσκολο. 

Προετοιμάσου για το χειρότερο

Οι άνθρωποι κάνουμε σχέδια, και ο Θεός γελάει ή το Σύμπαν γαμιέται -ανάλογα πως το προσεγγίζει κανείς. Μπορεί η προετοιμασία για την χειρότερη εκδοχή να ονομαστεί αρνητισμός, κόντρα στην θετική σκέψη που λατρεύει να προωθεί η εποχή μας. Ή μπορεί να ονομαστεί πεσιμισμός, για να του δώσουμε μια πιο φιλοσοφική χροιά. Για να είμαστε όμως ειλικρινείς, όλοι ξέρουμε πως η ζωή μας δεν μπορεί να είναι πάντα τέλεια. Το να περιμένουμε πως κάτι ενδεχομένως να πάει χειρότερα είναι μια λογική που στην πραγματικότητα μπορεί να μας ανακουφίσει όταν αυτό συμβεί.

Αύγουστος στις πόλεις!

Ο Αύγουστος είναι η Κυριακή του χρόνου.. Είναι ο μήνας ρεπό! Η δικαιολογημένη ραστώνη κάνει τις διακοπές να μοιάζουν μονόδρομος. Και όσο οι αρχικές σελίδες των social media γεμίζουν εικόνες με παραλίες, αναπόφευκτα οι δρόμοι των πόλεων αδειάζουν. Για να τους περπατούν οι λίγοι εναπομείναντες. 

Είτε δεν μπόρεσες να πάρεις άδεια, είτε δεν έχεις λεφτά να πας διακοπές, είτε έχεις υποχρεώσεις που σε κρατούν. Και περπατάς στους άδειους δρόμους ένα αυγουστιάτικο βράδυ και τα μπετά που ακόμα καίνε από την κάψα του μεσημεριού κάθε άλλο παρά ειδυλλιακά φαντάζουν. Αντέχεται ο Αύγουστος στην πόλη;

Θα αλλάξει ποτέ αυτός ο κόσμος, τελικά;

Όταν αυτός ο κόσμος μας απογοητεύει, στέλνουμε για ύπνο τον Κεμάλ, τραγουδώντας τους στίχους του Γκάτσου, αποδεχόμαστε πως ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ και παίρνουμε και οι ίδιοι απόφαση πώς έτσι άδικος, και κακός θα είναι πάντα. Και αυτό, για να είμαστε ειλικρινείς, είναι και λίγο παρήγορο..

Όμως λίγο αργότερα, κάτι μας δίνει κουράγιο ξανά και

Μια απλή ζωή..

Μπορεί να χρειαστεί πολύ χρόνο για να βρεις το θάρρος να είσαι απλός: να διαβάζεις απλά βιβλία, να φοράς απλά ρούχα, να ζεις απλές μέρες και να λες απλά πράγματα. Εδώ και αρκετές δεκαετίες, η πολυπλοκότητα φαίνεται να κρύβει πολλά πλεονεκτήματα και μεγάλη γοητεία. Διασκεδάζουμε τους φίλους μας με περίτεχνα γεύματα, επιδιώκουμε περίπλοκες σχέσεις, έχουμε καριέρες που μας εμπλέκουν σε απαιτητικές δεσμεύσεις, γεμίζουμε τις ελεύθερες ώρες μας με εξεζητημένα χόμπι.

Και κάποια στιγμή, μπορεί να αισθανθούμε την ανάγκη να ανταποκριθούμε στην πραγματική πρόκληση της ύπαρξης: να τολμήσουμε να ακουστούμε – για κάποιους – σαν ηλίθιοι.

Και τι θα πει ο κόσμος..

Είναι βέβαιο πως ο κόσμος θα πει. Και, για κάποιον άλλο, θα γίνουμε εμείς ο κόσμος. Και όλοι θα ενδιαφερόμαστε για το τι είπε ο φίλος μας, η γειτόνισσα, ο συνάδελφος, ακόμα και ο περαστικός στον δρόμο. Και μέχρι ενός σημείου είναι φυσιολογικό. Πρόκειται για μια αυθόρμητη παρόρμηση, ωστόσο εύκολα θα συμφωνήσουμε πως δεν μπορούμε να ορίζουμε την ζωή μας με βάση τις ετυμηγορίες των άλλων. Ενώ, παράλληλα οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας όταν οι απόψεις τους εξυπηρετούν δόλιους σκοπούς. 

Αρχικά, έχει ενδιαφέρον να καταλάβουμε πως η επιθυμία να γινόμαστε αποδεκτοί είναι ένα αρχέγονο ένστικτο κάθε ανθρώπου. Μέχρι πρόσφατα

Όταν αποκαθηλώνεται ένας καλλιτέχνης, τι γίνεται με το έργο του;

Όταν ένα τραγούδι, μία ταινία, ένας πίνακας ζωγραφικής εκφράζει τις σκέψεις σου, ασυναίσθητα νιώθεις μια σύνδεση με αυτόν που δημιούργησε το έργο. Η ικανότητα της τέχνης, άλλωστε, να λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος για τους ανθρώπους είναι μία από τις σημαντικότερες λειτουργίες της. Στην συνέχεια, όμως, μπορεί ο ίδιος καλλιτέχνης να σε απογοητεύσει, να "προδώσει" αυτό που εκπροσωπούσε και σε έκανε να τον εκτιμήσεις ή να βλάψει κάποιον άλλον με τρόπο που εσύ βρίσκεις απαράδεκτο. Η ιστορία της τέχνης βρίθει παραδειγμάτων κακοποιητικών δημιουργών, αλλά και καλλιτεχνών που "αλλαξοπίστησαν". Μπορείς να συνεχίσεις να απολαμβάνεις το έργο τους, όπως πριν; Μπορείς να συνεχίσεις να αγαπάς ένα έργο, όταν αντιπαθείς πλέον τον δημιουργό του;

Μπορούμε όλοι να έχουμε άποψη για όλα;

Είναι αδιαμφισβήτητα σημείο των καιρών μας. Όλοι έχουν μια άποψη για όλα. Κατά κανόνα κατηγορηματική. Το ερώτημα του τίτλου αυτού του άρθρου είναι στην ουσία δύο ερωτήματα. Συγκοινωνούντα αλλά διαφορετικά. Αφ’ ενός «έχουμε την ικανότητα όλοι να έχουμε άποψη για όλα;» και αφ’ ετέρου «έχουμε το δικαίωμα όλοι να έχουμε άποψη για όλα;

Ως προς το πρώτο ερώτημα, καθότι βασική συνισταμένη της άποψης είναι

Μιλώντας για τον "μέσο άνθρωπο"

Κάθε θεωρία βασισμένη στην ανθρώπινη εμπειρία είναι πάντοτε στατιστική. Διαμορφώνει έναν μέσο όρο, παραβλέποντας όλες τις εξαιρέσεις και διαπλάθει μια αφηρημένη έννοια του "φυσιολογικού". Οι εξαιρέσεις που συναντώνται σε κάθε άκρο, αν και είναι πάντοτε υπαρκτές, δε συμπεριλαμβάνονται στον τελικό ορισμό, καθώς αλληλοαπορρίπτονται. Αυτή η έννοια του μέσου/φυσιολογικού συχνά φαίνεται σαν απρόσβλητο, θεμελιώδες αξίωμα, που σκιαγραφεί τον χαρακτήρα, την συμπεριφορά ή την εμφάνιση των ατόμων. Όντως, μπορεί να είναι σε μεγάλο βαθμό έγκυρη, αλλά δεν ανταποκρίνεται ολικά στην πραγματικότητα. 

Για την ελευθερία..

Λίγες ιδέες έχουν απασχολήσει διαχρονικά και σε τέτοιο βαθμό την ανθρώπινη σκέψη, όπως αυτή της ελευθερίας. Από την ελευθερία της άγνοιας των Πρωτόπλαστων στον κήπο της Εδέμ, μέχρι την Ελευθερία- Ισότητα- Αδελφοσύνη της Γαλλικής Επανάστασης, οι άνθρωποι όπου και αν πιστεύουν ή συντάσσονται, φαίνεται ότι πάντα ονειρεύονται κάτι κοινό! Της αφιερώνουν αγάλματα, ποιήματα, ύμνους και την ψάχνουν στις κοινωνίες, αλλά και στο μυαλό τους. Τι είναι, λοιπόν, αυτή η πολυπόθητη ελευθερία; 

Η ημέρα που δεν υπήρχαν ειδήσεις

Την Παρασκευή 18 Απριλίου 1930, ο ραδιοφωνικός σταθμός του BBC στην Μεγάλη Βρετανία μετέδωσε το δελτίο ειδήσεων του αναφέροντας μόνο: «Καλησπέρα. Σήμερα είναι Μεγάλη Παρασκευή. Δεν υπάρχουν ειδήσεις». Για το υπόλοιπο διάστημα των 15 λεπτών, οι συντονισμένοι ακροατές άκουσαν μόνο μουσική πιάνου. 

Σήμερα είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια μέρα χωρίς τα νέα της επικαιρότητας. Ακούμε τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, τις διαβάζουμε σε ιστοσελίδες, τις συναντάμε στο Twitter και στο Facebook, έρχονται ακόμα και μέσω ειδοποιήσεων στα τηλέφωνά μας. Η συνεχής ροή γεγονότων έχει

Πώς θα ήταν ο κόσμος αν το διάβασμα ήταν παράνομο;

Ζώντας στην Εποχή της Πληροφορίας, αξίζει κανείς να αναλογιστεί την ουσία της δυνατότητας του ανθρώπου για ανταλλαγή και μεταφορά πληροφοριών και γνώσεων που μας παρέχεται σήμερα. Η ενημέρωση για ένα ζήτημα είναι τόσο εύκολα προσβάσιμη, που καταλήγει περισσότερο αυτονόητη παρά αληθινή. Θα είχε, λοιπόν, ενδιαφέρον να φανταστούμε έναν υποθετικό κόσμο στον οποίο το διάβασμα θα ήταν απαγορευμένο. 

Σε έναν τέτοιο κόσμο τοποθετεί τους ήρωες του

Να έχεις ή να είσαι; Ιδού το ζήτημα!

Ο Erich Fromm στο βιβλίο του ''Να έχεις ή να είσαι'' μιλά για μια θεμελιώδη διαφοροποίηση στην οπτική της ζωής και του κόσμου. Μέσα από μια εκτενή και ενδιαφέρουσα καταγραφή των δύο πλευρών, ο αναγνώστης καλείται να αναγνωρίσει την διαφορά ανάμεσα στα αποκτήματα και τα βιώματα.

Είναι απλά μια βόλτα!

''Μην ανησυχείς. Μην φοβάσαι. Ποτέ! Γιατί είναι απλά μια βόλτα!''

Η Αμερικάνος κωμικός Bill Hicks μέσα από το έργο του σατίριζε τις κυρίαρχες πεποιθήσεις του αμερικανικού λαού και κράτους. Στράφηκε ενάντια σε φορείς της πολιτικής, των μέσων μαζικής επικοινωνίας και της θρησκείας, γνωρίζοντας παράλληλα μεγάλη αποδοχή από το κοινό. Παρά την κατά βάση χιουμοριστική χροιά των παραστάσεών του, το έργο του χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια αφύπνισης του κόσμου σχετικά με την κοινωνική καταπίεση και την πνευματική υποβάθμιση. Συνήθιζε, ολοκληρώνοντας τις παραστάσεις του, να λέει στο κοινό την ακόλουθη ιστορία: 

Η 'Κρύφη Άμμος' της Σκιάθου

Η Σκιάθος αποτελεί έναν κοσμοπολίτικο προορισμό με έντονους ρυθμούς. Το νησί θεωρείται ο 'βασιλιάς' των Σποράδων και 'βουλιάζει' κάθε χρόνο από τουρίστες από όλο τον κόσμο που κατακλύζουν τις παραλίες με τα κρυστάλλινα νερά και τα πλούσια δάση. Ανάμεσα σε αυτές αξίζει να ξεχωρίσετε την

Η τεχνολογική εξέλιξη αλλάζει τη ζωή μας! Θυμάσαι λίγα χρόνια πριν;

Περνάνε τα χρόνια και μεγαλώνουμε. Το καταλαβαίνουμε μακροπρόθεσμα αλλά όχι καθημερινά. Αλλάζουμε όμως. Μαζί μας αλλάζει όλη η κοινωνία, οι πόλεις μας, οι άνθρωποι μας… ΤΑ ΠΑΝΤΑ…

Δεν μπορείς να μπεις 2 φορές στο ίδιο ποτάμι  απλώς παρακολουθείς την εξέλιξη.

Σε αυτό το άρθρο θα αναφέρω κάποιες σχετικά πρόσφατες «τεχνολογικές εξελίξεις» που έφεραν τεράστιες αλλαγές στη ζωή μας και θα γράψω δυο λόγια τι θυμάμαι πριν από αυτές. Προφανώς ο καθένας, ανάλογα με την ηλικία του, έχει διαφορετικές μνήμες!

Ποια είναι η Τέταρτη εξουσία;

Όλοι μας έχουμε ακούσει ονόματα όπως "Μοντεσκιέ" , ¨Πλάτωνας" , "Αριστοτέλης" , "Δημοσθένης" ή φράσεις όπως , "Διάκριση των εξουσιών" , "Δημοκρατικό Πολίτευμα" , "Τέταρτη Εξουσία" , "Σύνταγμα" , "Νόμοι" , "οι εξουσίες δεν είναι ανεξάρτητες" , " Πρόεδρος της Δημοκρατίας" , "Δικαστήριο" , "Κοινοβούλιο" και πολλά πολλά ακόμη συναφή.